Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Κι αυτό θα περάσει


Ενώ είχα να γράψω μια ανάρτηση καιρό, με δύο τρεις, καρφιτσωμένες στο πρόχειρο με λιγοστές ελπίδες να δουν το φως αυτού του blog, αποφάσισα να πατήσω δημοσίευση.
Η σαρακοστή φέτος μας βρήκε χιλιόμετρα μακριά απ'ότι την σκεφτόμασταν.
Τρεις ημέρες πριν την καθαρή Δευτέρα, ο mrΓ. είχε ένα άτυχημα.
Πρόσεχε κι ακολουθούσε τους κανόνες την στιγμή που κάποιος άλλος όχι,
μια διαφορετική αντίδραση θα μπορούσε να είχε βγάλει τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα...
Πήγαινε απλά για δουλειά, από μια διαδρομή που κάνει κάθε μέρα όχι μια φορά, κοντά στο σπίτι.
Μόλις είχαμε ξεκινήσει τις ετοιμασίες, κλείσαμε την ημερομηνία οριστικά, μετά από 5 χρόνια, οριστικά, αλλά τώρα έχουμε να κάνουμε μ'ένα γύψο, με προσοχή, με υπομονή.
Νομίζω πως κάπου έχασα την ψυχραιμία μου και σάστισα.
Ήταν καλά.
Θύμωσα όμως, γιατί κάποιος δε πρόσεξε, κάποιος δεν ακολούθησε έναν απλό κανόνα, ένα στοπ.
Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, το ξέρω.
Σκέφτομαι τους μήνες που θα περιμένουμε το χτύπημα να δέσει, τα ραγίσματα σαν γλυκό,
και φοβάμαι, κι ανυπομονώ..
Όλα του γάμου δύσκολα έτσι;


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου